maandag 5 december 2016

Jood onder de naties (7): Heilige oorlog

“Laat mij jullie feliciteren met de komende overwinning en de vernietiging van Israël. (…) Studeer, oefen, word deskundig en vindingrijk, met de hulp van Allah. De strijd zal jullie strijd zijn, de Jihad jullie Jihad. Palestina is jullie land, de Islam is jullie godsdienst en Allah is jullie God. De boodschapper is jullie rolmodel en de Koran is jullie grondwet. Jullie zijn geplant door Allah en daarom zullen jullie de vijanden van Allah oogsten in de komende strijd. Wij bidden Allah om martelaren en leiders uit te kiezen uit jullie midden, niet alleen in Palestina maar over heel de planeet Aarde, zodat de roep om Jihad zich zal verspreiden over de hele wereld!”

Wie de orthodoxe islam een beetje kent verbaast dit niet. Het gaat hier niet om een gewone oorlog of guerrilla, maar om een godsdienstoorlog, in elk geval voor het mohammedaanse kamp. Dit is een belangrijke notie die door de gangbare media gemist wordt, waardoor zij een vertroebeld zicht hebben op het Palestijns-Israëlische conflict. Hoewel gematigde moslims de gewelddadige kant van de islam verdoezelen, afzwakken of ontkennen, zeggen deskundigen dat oorlog een wezenlijk bestanddeel is van de ware islam, althans een letterlijke lezing van de Koran (Quran). Enkele trekken die in het conflict van belang zijn:
A     Een moslim kan alleen zeker zijn van het heil als hij sterft "op de weg van Allah", als martelaar in de heilige oorlog, de jihad (dzjihaad). Het gevolg is een doodscultus waarin zelfmoordterrorisme wordt bewierookt.
A     Het woord "islam" is Arabisch voor "onderwerping" of "overgave". Volgens een wijdverbreide misvatting zou het "vrede" betekenen, maar dat is een misleiding: het Arabische woord voor "vrede" is "salaam", afgeleid van een andere woordstam. Deze onderwerping heeft twee kanten: de overgave van het individu aan de wil van Allah, en de onderwerping van de ongelovigen aan de islam. Nu nog is de wereld verdeeld in twee gebieden, het "huis van de islam" (dar al-islam) en het "huis van oorlog" (dar al-harb). Pas als alle mensen moslim zijn geworden zal de wereld "huis des vredes" (dar al-salam) zijn…
A     "De boodschapper is jullie rolmodel" – Twee jaar nadat Mohammed een verbond had gesloten met de Korasj viel hij deze stam aan en vernietigde die. Moslims zijn dan ook niet verplicht zich te houden aan een overeenkomst gesloten met niet-moslims, sterker nog: overeenkomsten die de vervulling van de islamiseringsmissie in de weg staan moeten worden gebroken zodra de kans zich voordoet. De hoogste islamitische rechtsgeleerde van Jordanië zei in 1968: "Vredesbesluiten zijn slechts toegestaan om in tijden van zwakheid kracht te verzamelen voor komende conflicten. De heilige oorlog moet de basis van de betrekkingen tussen moslims en niet-moslims zijn."
A     Willem Ouweneel schreef het al en Hans Jansen heeft het in zijn boek onomstotelijk bewezen, dat een echte (Arabische) moslim nooit genoegen zal nemen met de Joodse staat, alsmede de twee redenen waarom dat zo is. Eén van die twee redenen is de volgende: grond die ooit heeft behoord tot dar al-islam is heilige grond die nooit mag worden opgeofferd. Het land Palestina is, aldus de islamitische traditie, sinds 638 eigendom van Allah; uit handen geven daarvan is heiligschennis, die Allah niet zal toestaan. En toch werd daar in 1948 een Joodse staat gesticht! Dit kan niet anders dan toegelaten zijn omdat zovele moslims de zuivere islam hadden verlaten… Onbedoeld gevolg was dan ook een herleving van het moslimfundamentalisme.

En van de kant van Israël? We zagen al dat de geschiedenis van Jisraëel is verweven met de Bijbel/ de Tanach; maar ook dat het zionisme een seculiere beweging was, wat Theodor Herzl, de grondlegger van het zionisme, zelf schrijft.
Toch zijn er Joden voor wie het wel degelijk gaat om een heilige oorlog. Zo is er een rabbijn die gebed gebruikt als wapen tegen terroristentunnels; met succes, naar het schijnt.
Om het nog ingewikkelder te maken is er ook de gespannen verhouding tussen joden en christenen, de afgelopen tweeduizend jaar. Dit heeft ongetwijfeld bijgedragen aan de goedkeuring die Europese landen gaven aan de stichting van Israël: het inlossen van een collectieve schuld.

De reden voor het Israëlische leger om paraat te staan, zou je kunnen zeggen, heeft alleen te maken met bescherming van de Israëlische burgers, maar de reden waarom de Joden juist naar Palestina zijn gegaan had een historische reden met een voor velen geestelijke dimensie: in dít land moet de Masjiach (Messias) (terug)komen, aldus de oude profeten, en daar moet Hij dan ook worden verwelkomd door Zijn eigen volk. Dit is de reden waarom Joden vanuit de hele wereld naar dit door moordaanslagen en oorlogsdreiging geteisterde land stromen; en dit is de reden waarom vele 'kolonisten' juist kiezen voor het wonen in één van de gewraakte 'nederzettingen': die grond maakt deel uit van het Beloofde Land. De profeten zijn er echter duidelijk over: Jahweh kan pas in gunst op Zijn volk neerzien (en de Masjiach zenden) als het zich bekeert (in dat opzicht kan het een voorbeeld nemen aan de omringende Arabieren, van wie de meesten hun godsdienst ernstig nemen). Pas na tesjoeva tot Jahveh en Zijn Gezalfde – Jesjoea' ben Davied – kan Jisraëel weer volledig rekenen op Gods gunst en aanspraak maken op het Beloofde Land.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen