Humor

,,Ha Evert! Wat ben jij saai geworden. In je boek ben je humoristisch genoeg, maar de stukjes die je de laatste tijd schrijft zijn allemaal even zwaar en somber.”

,,Het woord "humor" komt van het Griekse woord "χυμός" dat "vocht" of "sap" betekent, en dat kan net zo goed betrekking hebben op zwarte gal als op bloed.”

,,Ah nee, begin nou niet weer zo zwartgallig. Je zou gewoon wat meer moeten lachen.”

,,"Tot het lachen zeide ik: Gij zijt onzinnig."”

,,Onzin. Lachen is gezond. Ik probeer me te houden aan dat liedje: Begin de dag met een dansje, / begin de dag met een lach, / want wie ’s morgens vrolijk is, / die lacht de hele dag.”

,,Het lachen zal je vergaan.”

,,Klets niet, man! Als je altijd zo somber en ernstig ben word je depressief en wie weet wat voor narigheid nog meer.”

,,Jij ben positief.”

,,Jaha… dat is belangrijk en voordelig tegelijk. Belangrijk in het algemeen en voordelig in mijn geval.”

,,Hm. Dus… jij zou scholieren aanraden om in plaats van goed op te letten in de les maar wat gein te maken?”

,,O ja, laat ze maar eens wat grappen uithalen. Wat denk je, zou de leraar dan meelachen?”

,,Ja, heel op ’t laatst.”

,,Wie het laatst lacht heeft geen gevoel voor humor.”

,,Ja, misschien heb je nu toch een keer gelijk. Ach weet je, op zich ben je een beste vent, maar met jouw instelling bereik je volgens mij weinig. Kijk maar naar die zuidelijke landen, waar feestvieren belangrijker is dan werken.”

,,Is het ook.”

,,Jij kom vast ook uit Zuid-Europa of Afrika.”

,,Klopt. Daar hebben de mensen meer temperament.”

,,Dichter bij de evenaar worden de mensen heter gebakerd.”

,,Aa, prachtig! Zo ken ik je weer! Ga zo door, zou ik zeggen!”

,,Ik zal eens kijken, maar ik beloof niks. De groeten.”

,,Houdoe.”

Ik sprak met Anand. Degenen die Schaduw van de werkelijkheid hebben gelezen zullen hem niet kennen, want daar komt hij niet in voor. Maar beter ook, want hij heeft nogal vreemde opvattingen.

Overstuur

Wat moet je eigenlijk met de datumaanduiding die tegenwoordig op vrijwel elke levensmiddelenverpakking te vinden is? Je er niet teveel van aantrekken, is mijn advies. Het is een feit dat sinds die aanduiding algemeen toegepast wordt afgrijselijk veel goed voedsel wordt weggeknikkerd als was het oud vuil. En wie even nadenkt begrijpt wel dat het daarvoor niet gemaakt was. De kritische toon in de over-de-datummaaltijden die sinds kort georganiseerd worden is niet mis te verstaan.

En om meteen een misverstand uit de weg te ruimen: de datum die op de verpakking vermeld staat is niet de uiterste, maar de minimale houdbaarheidsdatum. Melk of vlees blijft in de koelkast nog wel een paar dagen langer houdbaar, vla kun je een week na verstrijken van de beruchte datum nog uitstekend eten, karnemelk of yoghurt smaakt zelfs na drie weken nog best, met frisdranken is na een paar maanden vaak nog niets mis, pindakaas houdt het minstens een jaar langer uit en chocoladepasta kan eigenlijk helemaal niet overstuur. Vrijwel elk product is wel ergens in deze schaalverdeling te plaatsen.

"Overstuur" zei ik, hè? Dat schient een Barrevelds woord te weze, of in alle geval Vêeluws ofzo. Mar je ha'n allang deur wat of ik bedoelde, vanzelf. Ja, dat krieg je, je moerstaol raok je mar zo nie kwiet, en dat mot je ok nie wille, want d'r is niet veul zo mooi as streektaol. Mer daor ku've 't een aandere keer nog wel 's over hên, waant ik wil d'r nog best wat meer over zègge, en jie wil d'r vanzelf wel meer over wete, wa' doch je?

Eên ding mo'k nog zègge van waor of we't over ha'n, en dat doe've dan ok mar in dit zelfde Vêeluwse taoltje, want jie begriep ok wel dat da' niks ofdoet van de bôodschap; en as je bang bin da'je 't niet vat, dan za'k 't veur joe nog effe apart in 't Hollands zègge. Dus hier gaot 't um:

De daotum op die verpakkings is nie bedoeld om joe dom te maoke. 't Is allêen een anwiezing doar je rekening mee kan houwe, mer je mot altied je eige kop blieve gebruuke. Jie kan zelf 't beste zien of iets overstuur is of nie, en 't is netuurlijk grôote zund van 't geld en van de meuite die veur dat eten 'edaon is om 't vurt te gooie as 't nog goed is.

En dan voor degenen die nog te weinig handigheid hebben in het West-Veluws om uit het bovenstaande de boodschap op te pikken de kern nog even in het Standaardnederlands: de minimale-houdbaarheidsdatum is bedoeld als richtlijn, maar de maatstaf is je eigen inzicht in de toestand van het product. Je moet altijd je zintuigen en je hersens gebruiken – want daar heb je ze voor.

Engelse ziekte bedreigt volksgezondheid

Uitgebannen gewaande ziekte neemt epidemische vormen aan

VEENENDAAL - De Engelse ziekte is teruggekeerd in Nederland. Deze ziekte, die als vrijwel verdwenen werd beschouwd, is in een nieuwe vorm weer opgedoken. Inmiddels is een groot deel van de Nederlandse bevolking met het virus besmet, zo blijkt uit onderzoek.

besmettelijk

Engelse ziekte vormde vroeger vooral een probleem onder de arme bevolking en werd veroorzaakt door gebrek aan vitaminen en mineralen. Door verbeterde voeding en levensomstandigheden is de kwaal vrijwel verdwenen uit Nederland. De laatste tientallen jaren is een andere vorm van de ziekte echter aan een opmars bezig. In tegenstelling tot de oude vorm van Engelse ziekte (EZ) is de nieuwe vorm zeer besmettelijk. Bovendien lijken alle lagen van de samenleving vatbaar te zijn voor het EZ-virus. Deskundigen denken dat als er geen maatregelen worden genomen deze kwaal binnen afzienbare tijd zal uitgroeien tot een ware epidemie.

verschijnselen

In tegenstelling tot de 'oude' wordt de 'nieuwe' EZ veroorzaakt door een virus, dat de geestelijke vermogens, in het bijzonder de zogeheten verbale intelligentie, vermindert.

Een belangrijk symptoom is het invoegen van spaties binnen een woord, een uiting van het verliezen van het inzicht in samenstellingen. Zo schrijft een met het EZ-virus besmet persoon het woord "blindengeleidehond" vaak als "blinde geleide hond". Hoe veelvuldig dit verschijnsel reeds voorkomt blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat Nederland sinds kort geen Rijksmuseum meer heeft, maar een persoonlijk museum van een zekere Rijk, "Rijks Museum".
Een ander verschijnsel dat een besmetting vaak vergezelt is een overmatig gebruik van Engelse leenwoorden, al dan niet vernederlandst; dit is een uiting van verminderde uitdrukkingsvaardigheid in de eigen taal. Een gezond persoon gebruikt (Engelse) leenwoorden alleen als er voor een begrip geen Nederlandstalig woord bestaat; een met het EZ-virus besmet persoon gebruikt ze vaak in plaats van goede Nederlandse woorden. Zo heeft iemand met EZ het over "connecten" in plaats van "verbinden", over "claim" in plaats van "eis" of "bewering" en over "handyman" in plaats van "klusjesman".
Als derde EZ-symptoom wordt genoemd het verlies van inzicht in plaatsing van het weglatingsteken aan het einde van een woord. Zo wordt "Mariens huis" geschreven als "Marien's huis" en "baby's" als "babies".
Ten slotte een symptoom van een EZ-besmetting in gesproken taal: de zogenoemde "Gooise r", eigenlijk een Amerikaanse 'r'.

behandeling

Met name taalkundigen maken zich zorgen over de gevolgen van een EZ-epidemie voor zowel de Nederlandse taal als de Nederlandse bevolking. Er bestaan verschillende inititatieven om de verdere verspreiding van de kwaal een halt toe te roepen, zoals de stichting S(ignalering)O(njuist)S(patiegebruik), het boekje Funshoppen in het Nederlands en woordenlijsten op het internet, maar die lijken het grote publiek nog nauwelijks te bereiken.

Mogelijk zijn maatregelen van overheidswege nodig om de bewustwording te bewerkstelligen die nodig is om mentale weerstand op te bouwen. Dat laatste is volgens deskundigen het belangrijkste wapen in de strijd tegen het EZ-virus, naast een – daarmee verband houdende – versterking van de positie van de Nederlandse taal.

Bijna uitgestorven

Vorige maand werd op een congres van de internationale unie voor natuurbescherming (IUCN) in Zuid-Korea een rapport gepresenteerd met de titel Priceless or Worthless, waarin aandacht werd gevraagd voor de "100 meest bedreigde soorten" op Aarde. Deze lijst van de zeldzaamste dier- en plantensoorten is opgesteld door een reeks deskundigen, uiteraard op grond van de huidige kennis – er worden bijvoorbeeld nog voortdurend nieuwe soorten ontdekt, dus onze kennis van de natuur is beperkt, maar deze lijst kan toch beschouwd worden als een richtlijn, een reeks soorten waarop natuurbescherming haar aandacht in het bijzonder moet richten, omdat als er niets gebeurt deze planten en dieren binnen afzienbare tijd uitgestorven zullen zijn.

Nu vraag je je misschien, met vele anderen, af: wat dan nog? Er sterven alle eeuwen door zoveel soorten uit, wat gaat ons dat aan? Wat is de waarde van die paar zeldzame beestjes?

Die laatste vraag wordt ook gesteld in het rapport. Achterliggend is de algemeen aanwezige opvatting dat planten en dieren iets waard zijn als ze nuttig zijn voor ons. En tja, áls die beestjes al nuttig waren, dan zullen ze het nu vast niet meer wezen, nu er nog maar een paar van over zijn.

Kijk trouwens eerst even op http://news.mongabay.com/2012/0910-hance-100-endangered-species.html; daar vind je in een tabel een overzicht van alle honderd soorten (alleen ontbreekt helaas info over het gebied waar ze voorkomen, maar dat moet elders op het internet per soort wel te vinden zijn). Bovendien staat er een foto van een aantal soorten, zodat je je een beeld kun vormen. Wist je bijvoorbeeld dat de prachtige Araripemanakin zo zeldzaam was? Nee, nooit van gehoord, zul je zeggen. Nog amper 800 exemplaren… maar nog gevaarlijker is het voor de Amsterdamalbatros, waarvan er nog maar zo'n honderd over zijn. Ook de Javaanse en de Sumatraanse neushoorn staan op het punt uit te sterven. Van verschillende boomsoorten zijn er nog maar enkele tientallen exemplaren over en van een Keniaanse wolfsmelksoort, Euphorbia tanaensis, nog maar vier!

Het slechtste nieuws is dat al deze soorten nauwelijks of geen bescherming genieten. Daar komt nog bij dat de meeste van deze soorten met uitsterven bedreigd worden door menselijk toedoen. Dat betekend dat wij een schuld hebben in te lossen die niets te maken heeft met economische waarde, maar alles met rechtvaardigheid en eer. Het is onze verantwoordelijkheid ons in te zetten voor bedreigde planten en dieren, alle kletspraat over evolutie ten spijt.

Iedereen kent de treurige geschiedenis van de Noord-Amerikaanse bizon, die vroeger met miljoenen rondzwierf op de prairies, maar door zinloze jacht bijna uitgeroeid werd. Gelukkig is dit prachtige dier niet helemaal verdwenen, maar de Trekduif was minder gelukkig: van de miljoenen die er elk jaar heen en weer trokken is er niet één meer over. Op dezelfde wijze vergingen de Dodo, de Reuzenmoa, de Reuzenalk, de Carolinaparkiet, de Stellerzeekoe, de Quagga en vele andere bijzondere dieren.

De Witte oryx uit de Arabische woestijnen was door stroperij in het wild al uitgestorven, maar dankzij een fokprogramma met de laatste dieren in gevangenschap konden er weer verscheidene kudden in het wild worden uitgezet. Ongeveer hetzelfde beleefde de Wisent.

Bescherming werkt echt. De Bultrug, de walvis die beroemd is om zijn indrukwekkende sprongen en bijzondere zang, was 'bijna' uitgestorven: in 1966 waren er wereldwijd nog maar 1400 exemplaren over. Toen werd de jacht verboden, en inmiddels leven er weer enkele tienduizenden Bultruggen.

Door overbejaging was de Alpensteenbok op één kudde na uitgeroeid. Dankzij beschermings-maatregelen komen er nu weer duizenden van deze stoere dieren in het gebergte voor.

De Japanse kuifibis werd als uitgestorven beschouwd, tot er in 1981 een overlevende populatie van zeven dieren werd ontdekt, waarvan slechts twee broedparen… Door projecten van organisaties als het WNF is deze vogelsoort op het nippertje gered.

Laten we ons ervoor inspannen dat we over twintig jaar alle 100 soorten uit het rapport, en nog meer, aan dit rijtje voorbeelden kunnen toevoegen.

Gesprek met God (fictief)

,,Wilt U mij eens uitleggen waarom U Uzelf zo weinig met deze wereld bemoeit?”

,,Dat is niet Mijn gewoonte.”

,,Wat?”

,,Uitleggen waarom Ik iets al of niet doe. Maar merk jij te weinig van Mij naar je zin?”

,,Niet alleen ik. Waarom laat U mensen elkaar afslachten, laat U christenen vervolgd worden, laat U arme streken teisteren door natuurrampen, laat U het onrecht op zijn beloop? En als de enige manier voor mensen om gered te worden is door U te leren kennen, waarom hebt U het evangelie dan zovele eeuwen voor het grootste deel van de mensheid verborgen gehouden?”

,,Dat zijn veel vragen…”

,,En U wilt zeggen: "Een zot kan meer vragen dan tien wijzen kunnen beantwoorden"?”

,,Niet zozeer. Jij bent geen zot en Ik heb meer kennis en wijsheid dan vele wijze mensen bij elkaar, maar als jij het zo wilt zien…

,,Nee, Ik kan er dit over zeggen: Al die dingen die jij noemde heeft de mensheid over zichzelf afgeroepen.”

,,Maar U had het kunnen voorkomen.”

,,Ik had er Mijn redenen voor dat niet te doen. Maar je zou het niet begrijpen als Ik het probeerde uit te leggen, en bovendien gaan Mijn motieven jou niet aan. Ik heb jóu gemaakt, niet andersom.”

,,Dat is zo… Maar… in de Bijbel suggereert U toch dat U Uzelf wel bemoeit met de wereld.”

,,Dat is geen "suggereren". In de tijd waarin het grootste deel van de Bijbel zich afspeelt was Mijn werkveld beperkt en moest Ik daarin een actievere rol spelen (als Regisseur, als je begrijpt wat Ik bedoel) om de mensen het geloof in Mij in te prenten. Nu is het evangelie over de hele wereld verspreid en heeft de mensheid de middelen en de kennis die nodig zijn om degenen die nog niet van Mij hebben gehoord te bereiken. En wat betreft het onrecht dat jij noemde: eens zal het eindoordeel komen, zoals jij ook weet, en dan zal alles rechtgezet worden.”

,,En tot die tijd laat U de mensen aan zichzelf over?”

,,Jij hebt zelf ergens gezegd dat je blij bent dat het lik-op-stukbeleid is afgeschaft.”

,,Ja… dat zegt mijn gevoel tenminste, maar mijn verstand heeft de neiging dat tegen te spreken.”

,,Goed, dat moet je zelf uitvechten, maar daardoor kan ik mij natuurlijk niet laten beïnvloeden. Wel wil Ik jouw leven beïnvloeden.”

,,Daar merk ik weinig van, het spijt me.”

,,Naarmate jij je actiever inzet om Mij te zoeken zal Ik actiever in jouw leven werken.”

,,In gunstige zin?”

,,Soms ook middels minder fijne gebeurtenissen. Maar je weet dat Mijn Woord zegt dat dat alles zal meewerken ten goede.”

,,Nou, mijn ervaring is meer dat waar is wat het liedje zegt: "Ons loop ’n pad van hartseer soms / en as ons terugkyk weet ons wat dit kos".”

,,Liedjes zijn niet zo belangrijk. In de Bijbel en in de geschiedenis zie je talloze voorbeelden van het omgekeerde.”

,,Goed, dan ben ik waarschijnlijk een uitzondering. Dat verbaast me trouwens niks. Nou, misschien hebt U gelijk – dat zal wel, want U kon tenslotte de hele kosmos ontwerpen, dus hier zult U ook wel over nagedacht hebben, al kan ik het niet meemaken, wat andere gelovigen ook mogen zeggen. Maar goed, dan bent U in elk geval in staat mijn volgende twee wensen te laten uitkomen: ten eerste dat alle honden en katten van de aardbodem verdwijnen, met uitzondering van degene die een nuttige taak vervullen, zoals speur- en sledehonden, en ten tweede dat ik ongevoelig word voor aantrekkelijke meisjes en alles wat ellende kan veroorzaken.”

,,Je kunt ervan uitgaan dat die wensen niet zullen uitkomen.”

,,Ja, dat was te verwachten.”

Economische groei wordt onze ondergang

Hoe zou u het vinden om in plaats van een leuke verpleegster straks een verpleegrobot aan uw ziekenhuisbed te krijgen?

Is dit denkbeeldig? Integendeel, het past precies binnen ons economisch stelsel, waarin de markt het voor het zeggen heeft, waarin economische groei (lees: voortdurend stijgende productie) het hoogste doel, automatisering een belangrijk middel en onbetaalbare zorg een onontkoombaar gevolg is.

In 1986 verscheen van de economen Bob Goudzwaard en Harry de Lange het boek Genoeg van te veel – genoeg van te weinig. Dit boekje werd voor zover ik weet voor het laatst in 1995 herzien en is dus nogal gedateerd en daarnaast barst het van de taalfouten, maar zijn boodschap is niet mis te verstaan en is nu actueler dan ooit.

"Volgens Goudzwaard is de huidige economie in ecologisch en sociaal opzicht niet duurzaam en heeft het onverbiddelijk vasthouden aan het groeimodel fatale gevolgen," aldus Wikipedia.

Hoe is het mogelijk dat ondanks de stijgende welvaart de armoede toeneemt, dat ondanks meer vrije tijd de westerse mens gejaagder is dan ooit, dat ondanks de hoge vlucht van communicatiemiddelen mensen steeds eenzamer worden? Zomaar een paar van de paradoxen die ons economisch stelsel oproept. Hoe meer onze welvaart toeneemt, hoe armer de armen in de Derde Wereld worden, zo volgt onverbiddelijk uit economische wetmatigheden. En vergeet de milieuproblematiek niet.

We moeten af van de tunneleconomie, waarin alles gericht is op een snelle doorstroming richting het lichtende uiteinde, dat echter steeds verder in het verschiet raakt, en toegroeien naar een vruchtboomeconomie waarin "zorgzaam beheer" het sleutelbegrip is en waarin elk onderdeel wordt ingeschakeld om daaraan bij te dragen. De economie van het "genoeg".

Zoals het in MeMO-bedrijven en Israëlische kibboetsiem in het klein gebeurt, moeten we het in het groot ook kunnen. Maar dan moeten we als eerste stap bereid zijn om geen verdere loonstijgingen meer toe te laten en in plaats daarvan de winst gebruiken om fondsen op te zetten voor gezondheidszorg, natuurbeheer en dergelijke. Vervolgens moeten er internationale afspraken gemaakt worden over bijvoorbeeld bovengrenzen aan besteding, het stopzetten van de fabricage van niet-zinvolle producten, milieuheffingen en inperking van de westerse financiële hegemonie in de wereld waardoor ontwikkelingslanden nooit in staat zijn hun schulden af te betalen. Op landelijk niveau is een belangrijke taak weggelegd voor de overheid in voorlichting, wetgeving en sanctionering van al dan niet 'duurzaam' (Goudzwaard en De Lange spreken liever van "houdbaar") gedrag van bedrijven en particulieren.

De huidige economische 'crisis' was te voorzien en zal niet de laatste en de minste zijn als we op oude voet doorgaan.

 

Maatschappelijke bewustwording is het begin, maar er staat nog heel wat kortzichtigheid, gemakzucht, hebzucht en machtsstreven een houdbaar economisch stelsel in de weg.

We zijn de basiselementen van ons mens-zijn, te weten de samenleving, de Aarde en de tijd, gaan zien als een hinderlijke beperking. "Collectieve hypnose" noemt Goudzwaard het hier. Maar Nederland roept de VVD te hulp en gaat op de ingeslagen weg voort. Na ons de zondvloed.

Vrannen en mouwen

Vele eeuwen waren er mannen en vrouwen. Duidelijk. En nu? Kweenie. Twijfelgevallen. Mouwen (spr. [mauwen]) en vrannen.
De populaire en ten onrechte veel gebruikte uitdrukking "dames en heren" biedt geen soelaas, want echte dames en heren bestaan al vijftig tot honderd jaar niet meer.

Ik weet niet wie het bedacht heeft, maar dat maakt het niet minder waar. Vroeger waren de schepen van hout en de mannen van staal. Later waren de schepen van staal en de mannen van hout. Nu zijn de schepen van polyester en de mannen…? Die verschonen luiers.

En de vrouwen? Die zijn hun natuurlijke taak vergeten en proberen uit alle macht de mannen na te doen. Logisch dat dat slechts gedeeltelijk lukt; wie ik ook probeer na te doen – een sportman, een musicus, een cabaretier, een politicus –, ik zal er hoogstens in de buurt komen, niet een volmaakte kopie worden.

En zelfs al zijn er 'vrouwen' die erin slagen een hoge positie te bereiken in het bedrijfsleven of de politiek, ze verdienen zoals ik vorige week al aangaf mijn respect niet, want ze vergeten hun opdracht. Het is hetzelfde als wanneer ik bij boer Derk een afdeling van de varkensschuur moet schoonspuiten en ik maak in plaats daarvan met de hoge-drukspuit een prachtig kunstwerk op de vuile muur, verdien ik dan bewondering? Geenszins, want ik voer mijn taak niet uit.

Dus, vrouwen van West-Europa: geef die dwaze pogingen op en investeer weer in de dingen waar je echt goed in bent, waar geen man aan kan tippen.

En geloof het of niet: zelfs de lichaamsbouw van de gemiddelde vrouw is minder vrouwelijk dan een eeuw geleden. Ik krijg soms de indruk dat de enige manier die voor de moderne vrouw is overgebleven om haar vrouwelijkheid te tonen is door een schaamteloos wegwerpen van haar vrouwelijke waardigheid. Dat moeten we niet willen. Vrouwen, durf je te kleden als een vrouw en gedraag je weer als een vrouw. Mannen, gedraag je als een man en leer opnieuw de grenzeloze meerwaarde inzien van een echte vrouw, niet zo eentje waar je alleen mee kun spelen en die voor de rest niet veel verschilt van een assistent of collega. Professor Andreas Kinneging legt de vinger bij een groot verlies dat onze samenleving heeft ondergaan:
"Onder invloed van het feminisme is het normaal geworden dat ouders en school het in de opvoeding niet meer hebben over de bijzondere natuur van het meisje, en over moederschap. Het gaat alleen nog maar over carriêre."
Anders gezegd: meisjes zijn zeldzaam geworden.

Wat dit betreft zijn de exotische hoofddoekjes en baarden (al zijn die laatste in de minderheid) een aanwinst voor het straatbeeld.

Zijn baarden en lange rokken onpraktisch? Valt mee. Een gladgeschoren gezicht moet ook bijgehouden worden en in vroeger tijden reden vrouwen paard in rok, en dat blijken ze nog steeds te kunnen als het eens nodig is voor een historische film of iets dergelijks. Een eenvoudige vuistregel kan handig zijn: Wat niet te doen is in (lange) rok hoeft een vrouw niet te doen, want dat is mannenwerk.

De extra inspanning die in sommige gevallen toch nodig is om deze waarden in stand te houden is maar een fractie van de inspanning die de gemiddelde Nederlander wekelijks levert in de sportschool – om niet te spreken van minder zinvolle bezigheden als winkelen –, en de opbrengst is een stuk hoger: een écht mannelijke dan wel vrouwelijke uitstraling. En dat is in de moderne wereld meer nodig dan ooit.

De SGP

Wat een fraai gezicht moet dat zijn geweest, een eeuw geleden: een kerk gevuld met mensen in klederdracht, het vrouwvolk met kunstige witte mutsen in het middenschip, de mannen in hun donkere zondagse kleding in de zijvleugels. En wat een mooi symbool ook: de door de zorg voor het kroost kwetsbare vrouwen beschermd en gekoesterd door de weerbare mannen.

Ik overdrijf niet of nauwelijks als ik zeg veel bewondering en diep respect te hebben voor echte vrouwen, maar geen greintje voor geëmancipeerde exemplaren die het hoog geschopt hebben in het bedrijfsleven of in de politiek.

Over dit onderwerp volgende week meer. Deze week echter worden de Tweede-Kamerverkiezingen gehouden en in Schaduw van de werkelijkheid heb ik al laten doorschemeren op welke partij ik zal stemmen: op de meest verguisde partij van Nederland.

De SGP is een partij die ergens voor staat, die geen water bij de cola doet (uitspraak van voormalig lijsttrekker Van der Vlies) en die vasthoudt aan haar standpunten, al struikelt heel Nederland erover.

De SGP is de beschermer bij uitstek van de christelijke normen en waarden die ons land hebben gemaakt tot wat het tot voor kort was: een vrijgevochten (letterlijk, vier eeuwen geleden), hardwerkend en goed georganiseerd volk. Al zijn de onderhavige normen aan zware kritiek onderhevig, de SGP durft om ze te beschermen een uitzonderingspositie in te nemen. De SGP is een partij van levende vissen die in staat zijn tegen de stroom van de mode in te zwemmen, zelfs tegen watervallen op als het moet.

Ik zou tal van programmapunten kunnen noemen die bovenstaande onderstrepen, maar voor mij het zwaarst wegend is wel het feit dat de SGP de enige partij is die nog voor vrouwen durft op te komen. Vrouwenhandel, prostitutie, politiek – in één woord vrouwonwaardig. Nogal slap van SGP-jongeren om vrouwen in het bestuur toe te laten. Denk eens na en begrijp waaarvoor de vrouw geschapen is: niet om leiding te geven aan een bedrijf, maar aan een gezin.

Het zou een beetje flauw zijn om te besluiten met de opmerking dat de afkorting SGP staat voor Super Goeie Partij. Maar wáár is het wel.

intermezzo

Zo, dat was wel genoeg inleiding, me dunkt. Aanstaande maandag hoop ik met een nieuw thema te komen. Nu zal ik alvast een voorproefje geven, van wat de komende tijd op deze plek zoal te verwachten is. Een greep uit de onderwerpen waarover ik mijn mening wil geven:

• Belhamels en insectenlarven
• Bovennatuurlijke verschijnselen
• De ondergang van het Avondland
• De spelregels
• Engelse ziekte
• Humor
• Kruidengeneeskunde
• Leven in duistere diepten
• Natuurbeheer
• Negers, zigeuners en Hottentotten
• Psycho-analyse
• Schoonheid
• Sociale media
• Streektaol
• Vrouwen

Kees van Reenen

,,Wat is waarheid?” vroeg Pontius Pilatus tijdens een geruchtmakend proces in het jaar 31.

,,Wat is wijsheid?” vraagt de gewone burger in 2012. Niet omdat hij zo wijsgerig is aangelegd, maar omdat wijsheid een schaars goed is.

,,Wat is werkelijkheid?” is echter mijn belangrijkste vraag geworden in de bijna twee jaren die Schaduw van de werkelijkheid omspant. Nu, die zeven kwartalen zijn voorbij en ik heb Kees van Reenen bereid gevonden de hoogtepunten daaruit te verwerken in een verhaal.

Over wie ik ben kun je al lezend in het boek één en ander te weten komen. Over de schrijver staat echter slechts een kort stukje op de achterkaft, dus misschien is het goed om een paar dingen over hem te vertellen, voor wat het waard is.

Kees schreef behalve o.m. vele natuurartikelen eerder het Handboek geneeskrachtige planten en binnenkort zal bij de BDU in Barneveld een boek van hem verschijnen over het boerenleven in de Gelderse Vallei in de eerste helft van de twintigste eeuw. Evenals ik heeft hij belangstelling voor en kennis van tal van onderwerpen, zoals boeren, geschiedenis, godsdienst, muziek, natuur, ontwikkelingsproblematiek, het paranormale en taal. Verder is hij net zo’n fantastische mafkees als ik, alleen op een iets andere manier.

Lezers die Kees persoonlijk kennen zullen zich misschien afvragen of hij en ik dezelfde persoon zijn, gezien verschillende overeenkomsten. Nu, die zal ik dan uit de droom helpen: dat is niet het geval. Het lijkt me echter weinig zinvol hier een lijst van verschillen te publiceren, dus laat het voldoende zijn te weten dat Kees de schrijver is van Schaduw van de werkelijkheid en ik, Evert, slechts de hoofdpersoon van dat boek. Het feit dat het verhaal geschreven is in ik-vorm verandert daar niets aan; het is slechts een literaire vorm.

Het mag bekend zijn dat ik houd van stoere stukjes boordevol bijster boude beweringen, goed om een geschikt glas boude wijn op te drinken. Dus ongeveer wekelijks zal ik u op iets dergelijks trachten te vergasten, al zal bovenstaande omschrijving lang niet op alle gevallen toepasbaar zijn.

Mocht iemand op een onderwerp uit het boek (of een ander belangwekkend vraagstuk) willen ingaan, dan kan die reageren op dit of een volgend bericht, waarna ik indien zinvol op deze plek aandacht aan dat onderwerp kan geven.

Schaduw van de werkelijkheid

Een stel arenden had reeds enige tijd onrust gezaaid door biggen en lammeren te roven, tot op een dag één van de vogels zich vertoonde boven een schoolplein en met enorme klauwen een kind (de achtjarig Jemmie Kenney) greep, het onmiddellijk meevoerend in de hoogte.

 

,,Een snaakse snijboon zeker, die Meander?”

,,Een ex-homofilatelist.”
,,Wát?”
,,Verzamelaar van zoveel mogelijk exemplaren van dezelfde postzegels.”
,,Nou, boeiend. Maar dat werk doet hij nu dus niet meer.”
,,Ja, maar evengoed is 't nog best een boeiend figuur, hoor. En een bijzonder nozele vent.”
,,O.”
 

Wanneer de avond begint te vallen over de uitgestrektheid van de oceaan, de wind zich neerlegt en het laatste gouden zonnelicht uiteenspat en in duizenden vonken van oranjerood en vermiljoen zich aftekent tegen de hemel, dan gaan de gedachten der zeevaarders terug, voorbij de horizon, terug naar het eeuwige oervuur.

Drie volslagen verschillende stukjes die op wonderbaarlijke wijze in hetzelfde boek zijn terechtgekomen, uiteraard samen met talloze andere woorden. Het aangekondigde Schaduw van de werkelijkheid is van de pers gerold en vanaf nu verkrijgbaar bij de boekhandel.

Misschien is het goed hier iets over het boek te vertellen – maar wat? Als ik de inhoud uit de doeken zou doen zou voor de lezer de aardigheid eraf zijn, het verrassingselement geëlimineerd; en dat zou jammer wezen. Maar wat kun je verwachten? Iets over het verband tussen graancirkels, spoken, dominees, kunstschilders, boeren, plantsoenschoffelaars, verhongerende negerkinderen en herders? Tja, moeilijke vragen te over.

Nee, laat ik me beperken tot een korte toelichting op de titel; want die staat niet met zoveel woorden in het boek. Het had bijvoorbeeld ook "Schemertijdmuziek" kunnen heten, maar dat bestaat al; "De veritate" eveneens. Een andere mogelijkheid was "De dagen en de avonden", of kortweg "De werkelijkheid". Maar de gekozen titel dekt het best de lading, aangezien hij grondig in de tekst ligt verankerd.

Ga maar na: het woord "schaduw" komt – samenstellingen meegerekend – 32 keer in het boek voor, het woord "werkelijkheid" – samenstellingen niet meegerekend – 52 keer, het woordje "van" zelfs 1947 keer en het woordje "de" niet minder dan 4331 keer.

Waar nodig ontbreekt muzikale begeleiding niet. De herkomst van aangehaalde liedteksten is op het internet te achterhalen.

Tot slot dit. Schaduw van de werkelijkheid bevat een uittreksel uit mijn dagelijkse leven over een tijdsspanne van bijna twee jaar. "Dagelijks" mag je ten minste in zoverre letterlijk nemen, dat elke dag van de week een hoofdstuk vormt, zodat het boek dus uit zeven hoofdstukken bestaat, hoewel zoals te verwachten was niet in de gebruikelijke volgorde.
 

Rest mij u en jou veel leesplezier te wensen.

De aftrap

Een beetje laat misschien, maar het is nog geen december...

Sporthelden, mislukkelingen, liefhebbers... De tijden zijn veranderd, het doel is verplaatst, maar de spelregels zijn dezelfde van duizenden jaren her.

Het beruchte jaar 2012! Wie heeft nog niet weet-ik-hoeveel theorieën gehoord over welke ramp of in elk geval veranderingen onze aardkloot zullen treffen? Inmiddels zijn we al maandendiep in het jaar doorgedrongen en nog altijd is het (politieke en economische ontwikkelingen daargelaten) kalm en vredig hier. Wacht even – zolang het nog geen 21 december is weten we nog niets van wat ons werkelijk te wachten staat.

Goed, nu vraagt u mij misschien of ik werkelijk geloof dat we ons moeten voorbereiden op een wereldramp. Wel, persoonlijk acht ik de kans dat die juist op genoemde datum zal plaatsvinden niet groot, maar intussen opent deze datumsleutel een wijds vergezicht over een geheimzinnige wereld van nevelige dalen en onontgonnen vlakten, onbekend voor de massa, aarzelend betreden door velen.

Een stukje daarvan vormt een deel van het onderwerp van een gloednieuw, uniek boek. Nou ja, zeg je, dat klinkt afgezaagd… Kan wel zijn, maar Schaduw van de werkelijkheid, het boek dat Kees van Reenen heeft samengesteld aan de hand van mijn ervaringen, is werkelijk enig in zijn soort. Het roept namelijk een geheel nieuw genre tot aanzijn: het christelijk magisch realisme.

Dat klinkt nogal zweverig, dus haast ik me erbij te vertellen dat het grootste deel van het boek gewone dagelijkse gebeurtenissen beschrijft, want het gaat over de werkelijkheid – en die is veelomvattend, vergis je niet.

Overtuig jezelf, en je zul merken dat er een wereld voor je opengaat – dat is geen bluf.

Intussen zal ik u vanaf deze plaats op de hoogte houden van de ontwikkelingen of zo nu en dan een opmerkelijke uitspraak in het verhaal, of een al te stellige mening, wat nader toelichten. Uiteraard zullen deze (wekelijkse) stukjes anders van karakter zijn dan het boek zelf. Behalve dat er wellicht andere onderwerpen ter sprake zullen komen zullen taalexperimenten en dergelijke in het boek het veelvuldigst optreden. Het is aan te raden beide media min of meer naast elkaar te lezen.
Verder, mocht je in het boek op gedeelten stuiten waar je niet door kun komen, dan moet je maar aan de bel trekken, of bij de volgende alinea verdergaan, want er staan ongetwijfeld gedeelten in die je wel zullen boeien; dat geldt trouwens ook voor u. Overigens raad ik je aan, om de lijnen erin te ontdekken, het boek wel van voor naar achter te lezen.

O ja, ik heb me nog niet eens voorgesteld; Entschuldigung. Door degenen die mijn voornaam kennen word ik, zoals ik in de Inleiding van het boek ook gezegd heb, gewoonlijk Evert genoemd. Voor nu lijkt me dat voldoende.

Groeten,

Evert